W Królówce, gdzie 235 lat temu przyszedł na świat Kazimierz Brodziński, spotkali się wybitni historycy i znawcy, aby uczcić tę rocznicę oraz dyskutować o jego dorobku i wkładzie do polskiej literatury i historii. Samorząd Województwa Małopolskiego reprezentował wicemarszałek Ryszard Pagacz. W wydarzeniu uczestniczyli również Senator RP Włodzimierz Bernacki i radny województwa Piotr Dziurdzia.
Kazimierz Brodziński to wybitny polski poeta, prekursor romantyzmu, tłumacz i historyk literatury. Konferencja naukowa pt. „Śladami Brodzińskiego” została zorganizowana w Królówce – miejscu wyjątkowym, ponieważ to właśnie tutaj się urodził. W tej miejscowości jest również Szkoła Podstawowa im. Kazimierza Brodzińskiego, gdzie jest tablica upamiętniająca tę ważną postać. Natomiast w pobliskim lesie na Paprotnej znajdują się „Kamienie Brodzińskiego”, będące pomnikiem przyrody. Serdecznie dziękuję za zaproszenie i ciekawą dyskusję – podkreślił wicemarszałek Ryszard Pagacz.
„Śladami Brodzińskiego”
Uroczystości rocznicowe rozpoczęła msza św. w kościele pw. Przemienienia Pańskiego. Następnie, podczas sesji naukowej pn. „Dziedzictwo Regionu” z udziałem zaproszonych prelegentów, rozmawiano o dokonaniach mistrza Brodzińskiego.
Wspólne świętowanie było żywym dowodem pamięci mieszkańców naszego regionu oraz najwyższego szacunku dla dokonań i dziedzictwa wielkiego Rodaka. Wydarzenie zostało zorganizowane przy wsparciu finansowym Województwa Małopolskiego oraz Gminy Nowy Wiśnicz.
Wielki poeta, żołnierz armii napoleońskiej, historyk i teoretyk literatury, publicysta, tłumacz, profesor Uniwersytetu Warszawskiego
Kazimierz Brodziński pochodził z niezamożnej rodziny szlacheckiej ze wsi Królówka koło Bochni. Urodził się w 1791 roku jako syn Jacka, rządcy, a następnie dzierżawcy w dobrach hrabiego Moszyńskiego i Franciszki z Radzikowskich. W Królówce poeta przebywał przez pierwsze trzy lata swego dzieciństwa do 1794 roku.
Brodziński jest przedstawicielem sentymentalizmu, autorem elegii, sielanek („Wiesław” 1820) i prac teoretycznych. W 1818 roku ogłosił w „Pamiętniku Warszawskim” słynną pracę „O klasyczności i romantyczności tudzież o duchu poezji polskiej”. W latach dojrzałego romantyzmu wystąpił jednak, jako zdecydowany przeciwnik romantyzmu rewolucyjnego, koncepcja rewolucyjnej literatury romantycznej nie przystawała do jego idyllicznych poglądów. Uległy one radykalnej zmianie pod wpływem wybuchu powstania listopadowego. W rozprawie pt. „Mowa o narodowości Polaków” z 1831 roku, okazał się zdecydowanym zwolennikiem i propagatorem mesjanizmu jego wersji cierpiętniczej, nie rewolucyjnej.
Zmarł 10 października 1835 roku w Dreźnie, w czasie powrotu do kraju z podróży do Karlsbadu. Miejscowa szkoła podstawowa z dumą nosi imię tego wielkiego Małopolanina.
Napisz komentarz
Komentarze