Gdów. Jestem artystyczną duszą… – rozmowa z Eweliną Łapczyńską

MG: Kiedy zaczęłaś robić zdjęcia?

EŁ: Na przełomie podstawówki i gimnazjum, czyli niemal dziesięć lat temu. Od zawsze lubiłam zajęcia plastyczne, głównie rysowanie, dopiero później w moje ręce trafił aparat. Na początku interesowało mnie wszystko: krajobrazy, natura, makrofotografia, natomiast moje siostry były moimi pierwszymi modelkami. Były to czasy, kiedy wchodził Facebook – to było pierwsze miejsce w sieci, gdzie publikowałam swoje prace i powoli znajdowałam swoich odbiorców, którzy śledzili mój profil. Z czasem zrozumiałam, że najbliższa mojemu sercu jest  fotografia ludzi, uwiecznianie  emocji, zapisywanie historii.

MG: Opowiadasz o tym z wielką pasją… 

EŁ: Fotografowanie jest mnie złożonym procesem, na który składa się pomysł na zdjęcia, dobór odpowiednich warunków fotografowania, wszelkie techniczne aspekty, zaczynając od momentu wciśnięcia spustu migawki, aż do wygenerowania w programie graficznym finalnej fotografii. Zdjęcie to przede wszystkim wyjątkowa, ponadczasowa pamiątka, zapis ulotnej chwili, do której możemy później nieustannie wracać. Każdy z wymienionych aspektów fotografii jest dla mnie inspirujący.

 

MG: Fotografujesz głownie w plenerze… 

EŁ: Tak, zdecydowanie najbardziej lubię fotografować w otoczeniu natury. Mam to szczęście, że mieszkam w malowniczej miejscowości koło Gdowa. Jest tutaj dostęp do rozległych lasów, kilku stawów oraz Raby. Przede wszystkim lubię wykorzystywać tzw. złotą godzinę, czyli ciepłe światło zachodzącego słońca, które wprowadza nieco magiczny, eteryczny klimat. Uwielbiam żywe odcienie pomarańczy, złoty blask promieni i flory, które w takich warunkach wpadają w obiektyw.

MG: Twoje zdjęcia są bardzo różnorodne… 

EŁ: Staram się wykonywać wszystkie ich rodzaje, testuje, co sprawia mi największą frajdę. W tym roku zrobiłam kilka sesji poślubnych. Teraz jest taki gorący okres, gdzie moi bliscy znajomi pobierają się, pojawiają się dzieci i wielu moich znajomych zaprasza mnie do fotografowania. Za swoje największe osiągnięcie uważam sesje ślubne, które wykonałam niedawno, m.in. o wschodzie słońca na Rusinowej Polanie. Była to bardzo wymagająca sesja zarówno dla mnie, jak i dla Państwa Młodych. Musieliśmy wyruszyć już o trzeciej nad ranem, aby dotrzeć do Zakopanego oraz pokonać 40-minutowy szlak do polany. Wyprawa zajęła niemal cały dzień, ale zdecydowanie było warto.

 

MG:  Skąd czerpiesz inspiracje do swoich sesji?

EŁ: Staram się oglądać zdjęcia tych fotografów, którzy mają za sobą długie lata pracy w zawodzie i tworzą niepowtarzalne, wyjątkowe ujęcia. Częściowo inspiruje się kadrami z filmów, seriali i teledysków. Ostatnio śledzę prace fotografów ślubnych, jednym z moich ulubionych jest Adam Trzcionka. Fotograf, który tworzy bardzo naturalne kadry, nie ma w nich przesadnego retuszu. Jego zdjęcia odwzorowują rzeczywistość bez zbędnych upiększeń. To jest typ fotografii, do której dążę.

MG: Która sesja była dla Ciebie najtrudniejsza?

EŁ: Najbardziej wymagające sesje są z maluchami. Pamiętam szczególnie jedną, z pięciorgiem dzieci. Najmłodsze miało zaledwie kilka miesięcy, a kolejne – po kilka lat. Były to zdjęcia świąteczne w domowym zaciszu, z choinką przybraną mnóstwem skrzących się lampek. Największym wyzwaniem było zainteresowanie wszystkich dzieci, zatrzymanie ich, choć na chwilę. Najtrudniejszym zadaniem było wykonanie fotografii, na której cała gromadka uśmiecha się, spoglądając jednocześnie w obiektyw.

MG: Masz jeszcze jakieś inne pasje?

EŁ: Tak, uwielbiam czytać książki. Literatura to moja druga pasja, za którą poszłam o krok dalej, ponieważ  ukończyłam Edytorstwo – kierunek ściśle związany z redakcją tekstu, twórczością literacką. Pracuje w wydawnictwie naukowym, w którym zajmuje się montażem e-booków, zarządzam stroną internetową, na której są udostępniane książki oraz czasopisma wydawane w formie elektronicznej.

MG: Jakie są Twoje plany na najbliższą przyszłość?

EŁ: Moim fotograficznym marzeniem jest wykonanie reportażu ślubnego. Uważam, że możliwość uwiecznienia jedynego i niepowtarzalny dnia z życia dwojga zakochanych w sobie ludzi to nie lada wyzwanie. Nie wiem, czy chciałabym być fotografem ślubnym na pełen etat, ale z pewnością pragnę spróbować tak wymagającej dziedziny fotografii.

MG: Dziękuję za rozmowę i życzę spełnienia marzeń.

Rozmawiała: Angelika Czyrnek-Markut